Europejska ustawa o dostępności a strona internetowa: kogo dotyczy i co zrobić

Od 28 czerwca 2025 roku obowiązuje w Polsce ustawa wdrażająca europejską dyrektywę o dostępności produktów i usług. We wrześniu 2026 roku zmienił się dodatkowo wzorzec techniczny: nowa wersja normy europejskiej przyjmuje WCAG 2.2. Większość małych stron internetowych nie zareagowała na żadną z tych zmian.

Właściciel firmy nie potrzebuje jednak wykładu o dostępności. Potrzebuje odpowiedzi na dwa pytania: czy moja strona jest objęta przepisami i co konkretnie zrobić w pierwszej kolejności. Ten artykuł porządkuje oba, bez udawania porady prawnej. Sporne przypadki warto potwierdzić.

Kogo dotyczy ustawa

Ustawa z 26 kwietnia 2024 roku (Dz.U. 2024 poz. 731) określa wymagania dostępności dla wybranych produktów i usług. Katalog usług obejmuje między innymi bankowość detaliczną, transport, książki elektroniczne, usługi telekomunikacyjne oraz handel elektroniczny.

Dla małej firmy najważniejsza jest ostatnia pozycja. Ustawa definiuje usługi handlu elektronicznego jako usługi oferowane lub świadczone na odległość przez strony internetowe i urządzenia mobilne, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie konsumenta, w celu zawarcia umowy. Jeśli gość może zarezerwować i opłacić pobyt, zarezerwować stolik albo kupić produkt na stronie, to właśnie sprzedaż usługi online.

Dwie rzeczy warto rozdzielić:

• Sektor publiczny rządzi się osobnymi przepisami. Ustawa o dostępności cyfrowej z 2019 roku dotyczy podmiotów publicznych. Nowa ustawa to jej odpowiednik dla sektora prywatnego. Terminy i obowiązki obu aktów nie są takie same.
• Hotele i restauracje nie są wymienione wprost. Nie ma osobnej kategorii „hotel” ani „restauracja”. Do zakresu wciąga je najczęściej definicja handlu elektronicznego, a więc to, czy na stronie dochodzi do zawarcia umowy, czy tylko do prezentacji oferty.

Tabela: kogo prawdopodobnie obejmują przepisy

Wyjątek dla mikroprzedsiębiorców

Przepisów ustawy nie stosuje się do usług oferowanych lub świadczonych przez mikroprzedsiębiorców. To realne ułatwienie dla wielu małych polskich firm, ale węższe, niż się wydaje.

Mikroprzedsiębiorca to w rozumieniu unijnym firma zatrudniająca mniej niż 10 osób, której roczny obrót lub suma bilansowa nie przekracza 2 milionów euro. Wyjątek dotyczy usług. Firma sprzedająca towary podlega lżejszemu, ale odrębnemu reżimowi. Poza tym wielkość firmy bywa płynna: jeśli firma urośnie powyżej progu, wyjątek przestaje działać.

Warto też pamiętać, że wyjątek nie oznacza, że dostępność przestaje mieć znaczenie. Klient korporacyjny, duża platforma rezerwacyjna albo wymagania przetargowe mogą postawić własne warunki niezależnie od ustawy.

Dwa wzorce techniczne: co obowiązuje dziś, a co dopiero nadchodzi

Najczęstszy błąd to traktowanie najnowszej normy jak obowiązującej już teraz. Tak nie jest.

Praktyczny wniosek: projektuj i testuj pod WCAG 2.2, bo to kierunek rozwoju i bo zawiera kryteria ważne dla hoteli i restauracji, takie jak rozmiar celu dotykowego, unikanie ponownego wpisywania danych i dostępne logowanie. Nie mów jednak klientowi ani regulatorowi, że wersja 4.1.1 jest już prawem. Zgodnie z komunikatem AccessibleEU daje ona domniemanie zgodności dopiero po oficjalnym przywołaniu.

WCAG 2.2 usunęło jedno kryterium, 4.1.1 Parsing, i dodało kilka innych. Dla ścieżki rezerwacji lub zakupu najważniejsze są 2.5.8 rozmiar celu, 3.3.7 brak ponownego wprowadzania danych oraz 3.3.8 dostępne uwierzytelnianie. Właśnie tu małe strony najczęściej zawodzą prawdziwego użytkownika, a nie automatyczny walidator.

Od czego zacząć: ścieżka rezerwacji i zakupu

Praca nad dostępnością nie udaje się wtedy, gdy zaczyna się od listy tysięcy automatycznych błędów w całym serwisie. Zacznij od ścieżki, która przynosi przychód.

1. Potwierdź zakres i zapisz decyzję. Ustal, jaka to usługa, czy dochodzi do sprzedaży online i jaki jest rozmiar firmy. Taki zapis to pierwsza rzecz, o którą zapyta kontroler.
2. Zrób wstępny test automatyczny na kilku kluczowych stronach. Darmowy audyt strony wskaże problemy strukturalne na stronie głównej, stronie oferty, w koszyku i w kontakcie. Automat sprawdza tylko część problemów, traktuj go jak selekcję.
3. Przejdź ścieżkę rezerwacji klawiaturą i przy powiększeniu 200 procent. Czy dojdziesz do każdego pola, widzisz fokus, czytasz etykiety i kończysz zadanie bez myszki? Ten jeden test pokazuje najważniejsze braki.
4. Napraw powtarzalne podstawy. Sprawdź kontrast kolorem w testerze kontrastu, ustaw spójny styl fokusu i dodaj każdemu polu widoczną etykietę oraz zrozumiały komunikat błędu. Jeśli planujesz odświeżenie marki, najpierw zbuduj paletę w generatorze dostępnej palety.
5. Sprawdź dokumenty. Menu, cennik lub regulamin w PDF, którego nie odczyta technologia asystująca, jest luką na stronie, która do niego prowadzi. Pełniejszą metodę opisuje artykuł o audycie WCAG 2.2.
6. Powtórz test i zapisz wynik. Zachowaj dowód przed i po dla poprawionej ścieżki. Nie twierdź, że cały serwis jest zgodny, jeśli tego nie zbadałeś.

Obowiązek informacyjny, nieproporcjonalne obciążenie i kary

Ustawa nakłada też obowiązek informacyjny: usługodawca podaje w regulaminie świadczenia usług lub równoważnym dokumencie, w jaki sposób usługa spełnia wymagania dostępności. Można powołać się na nieproporcjonalne obciążenie, ale wymaga to udokumentowanej oceny według określonych kryteriów, przechowywanej przez pięć lat.

Kary pieniężne nakłada Prezes Zarządu PFRON lub właściwy organ nadzoru rynku. Ich górna granica to dziesięciokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, nie więcej niż 10 procent obrotu z poprzedniego roku obrotowego. To pułapy dla poważnych naruszeń, a nie prognoza dla małej firmy, która realnie działa.

Wniosek praktyczny: nawet jeśli korzystasz z wyjątku, prowadź krótką dokumentację dostępności i aktualizuj ją przy zmianach.

Czego nie robić

• Nie kupuj widżetu nakładkowego i nie zakładaj, że tworzy on zgodność. Nakładka zmienia wygląd strony, a nie treść, strukturę ani zepsutą ścieżkę zakupu.
• Nie obiecuj pełnej zgodności w ofercie ani w stopce. Opisz, co i kiedy przetestowano.
• Nie zostawiaj starej deklaracji dostępności odwołującej się do WCAG 2.0, jeśli strona celuje w 2.2.
• Nie traktuj dostępności jako jednorazowego projektu. Nowy szablon, nowy silnik rezerwacji albo nowe menu mogą wprowadzić te same błędy od nowa.

Realistyczna kolejność pracy

Jeśli strona sprzedaje online, a dotąd nic nie zrobiono, sensowna kolejność jest taka: potwierdź zakres, przebadaj ścieżkę przychodu, napraw kontrast, fokus, etykiety i błędy, powtórz test, a potem rozszerz zakres na resztę serwisu. To mały projekt z obronnym rezultatem, a nie wieloletni program.

Jeśli nie wiesz, czy Twoja strona jest objęta przepisami, albo chcesz, aby pierwszy etap objął ścieżkę rezerwacji lub zakupu zamiast ogólnej listy kontrolnej, opisz stronę, rynek i przebieg procesu. Zmapuję ekspozycję i najmniejszy wiarygodny następny krok w ramach usług projektowania i wdrożenia albo zacznij od formularza kontaktowego.

Źródła

• Dyrektywa (UE) 2019/882 w sprawie wymogów dostępności produktów i usług, EUR-Lex
• Komisja Europejska: Europejski akt o dostępności (EAA)
• Ustawa z dnia 26 kwietnia 2024 r., Dz.U. 2024 poz. 731 (pełny tekst)
• AccessibleEU: aktualizacja europejskiej normy EN 301 549
• Komisja Europejska: dostępność cyfrowa i dyrektywa o dostępności stron publicznych
• W3C: Web Content Accessibility Guidelines (WCAG) 2.2
• W3C WAI: Understanding contrast minimum